مقایسه VMware vSphere و Microsoft Hyper-V؛ مزایا و انتخاب مناسب 

• معماری VMware ESXi و Hyper-V

ESXi مستقیماً روی سخت‌افزار نصب می‌شود و یک سیستم‌عامل عمومی مانند Windows Server در لایه مدیریت آن وجود ندارد. مدیریت Hostها و Clusterها نیز معمولاً از طریق vCenter انجام می‌شود.
Hyper-V نیز Hypervisor نوع اول است، اگرچه به‌عنوان یک Role در Windows Server فعال می‌شود. Hypervisor دسترسی به سخت‌افزار را کنترل می‌کند و Windows Server در Root Partition وظایف مدیریتی و دسترسی به Driverها را انجام می‌دهد.
بنابراین، این تصور که ESXi از نوع اول و Hyper-V از نوع دوم است، صحیح نیست. تفاوت اصلی به معماری لایه مدیریتی و وابستگی Hyper-V به اکوسیستم Windows Server مربوط می‌شود.

• رابط کاربری و مدیریت زیرساخت

در VMware vSphere، یک Host مستقل ESXi با VMware Host Client مدیریت می‌شود. برای مدیریت متمرکز چند Host و Cluster نیز معمولاً از vCenter و vSphere Client استفاده می‌شود. این ساختار امکاناتی مانند مدیریت Cluster ،Alarm ،Template ،Permission و Lifecycle را در یک محیط نسبتاً یکپارچه ارائه می‌کند.
در Hyper-V، مدیریت زیرساخت ممکن است میان Hyper-V Manager ،Windows Admin Center ،Failover Cluster Manager ،PowerShell و SCVMM توزیع شود.
VMware vSphere معمولاً تجربه مدیریتی متمرکزتری دارد؛ اما ابزارهای Hyper-V برای تیم‌های مسلط به Windows Server و PowerShell آشناتر و منعطف‌ترند.

• قابلیت‌های HA، انتقال زنده (Live Migration) و مدیریت منابع

هر دو پلتفرم از High Availability و انتقال ماشین مجازی روشن پشتیبانی می‌کنند.
در VMware vSphere، قابلیت vMotion ماشین مجازی روشن را میان Hostهای سازگار منتقل می‌کند. vSphere HA نیز پس از خرابی Host، ماشین‌های مجازی را روی Hostهای سالم Cluster مجدداً راه‌اندازی می‌کند. DRS نیز براساس وضعیت منابع و سیاست‌های تعریف‌شده، جای‌گذاری و جابه‌جایی ماشین‌ها را مدیریت می‌کند.
در Hyper-V ،Live Migration برای انتقال ماشین مجازی روشن و Failover Clustering برای افزایش دسترس‌پذیری استفاده می‌شود. قابلیت‌هایی مانند Dynamic Memory ،PowerShell و SCVMM نیز به مدیریت منابع کمک می‌کنند.
هر دو پلتفرم برای HA و Migration توانمندند؛ اما VMware vSphere برای متوازن‌سازی خودکار منابع Cluster، قابلیت‌های یکپارچه‌تری مانند DRS ارائه می‌کند. 

• قابلیت‌های ذخیره‌سازی (Storage)

VMware vSphere از VMFS ،NFS، تجهیزات SAN و NAS و Storageهای محلی و اشتراکی پشتیبانی می‌کند. Storage vMotion نیز انتقال فایل‌های ماشین مجازی روشن را میان Datastoreها امکان‌پذیر می‌سازد. در معماری‌های نرم‌افزارمحور نیز vSAN مطرح است. 
Hyper-V از فرمت VHDX و گزینه‌هایی مانند Cluster Shared Volumes ،SMB و Storage Spaces Direct استفاده می‌کند. Storage Migration نیز امکان انتقال Storage ماشین مجازی را بدون خاموش‌کردن آن فراهم می‌کند.
انتخاب نباید فقط براساس فهرست قابلیت‌ها انجام شود. سازگاری تجهیزات موجود، Latency ،IOPS ،Replication، طراحی Cluster ،SLA و پشتیبانی Vendor نیز باید بررسی شوند.

• شبکه و مدیریت ترافیک

VMware vSphere در سطح پایه vSphere Standard Switch و برای مدیریت متمرکز شبکه چند Host ،vSphere Distributed Switch را ارائه می‌کند. قابلیت‌های گسترده‌تر Network Virtualization و Micro-segmentation نیز از طریق محصولات مکمل مانند NSX در دسترس‌اند.
Hyper-V Virtual Switch امکان ایجاد شبکه‌های External ،Internal و Private را فراهم می‌کند. قابلیت‌هایی مانند VLAN ،NIC Teaming ،QoS و Software-Defined Networking نیز بسته به معماری قابل‌استفاده‌اند.
VMware vSphere در شبکه‌های بزرگ و چندمیزبانه معمولاً مدیریت یکپارچه‌تری دارد. Hyper-V نیز برای بسیاری از شبکه‌های سازمانی مناسب است، به‌ویژه اگر تیم فنی با ابزارهای Windows Server آشنا باشد.

• پشتیبان‌گیری (Backup) و بازیابی بحران (Disaster Recovery)

هر دو پلتفرم برای حفاظت کامل از اطلاعات به یک راهکار مستقل Backup نیاز دارند. Snapshot در VMware vSphere و Checkpoint در Hyper-V جایگزین نسخه پشتیبان دائمی نیستند. 
محیط‌های VMware vSphere معمولاً با ابزارهایی مانند Veeam و سایر راهکارهای سازگار پشتیبان‌گیری می‌شوند. Hyper-V نیز توسط بسیاری از نرم‌افزارهای Backup پشتیبانی می‌شود و Hyper-V Replica امکان تکثیر ماشین‌های مجازی به Host یا سایت دیگری را فراهم می‌کند.
در هر دو گزینه باید RPO ،RTO ،Immutable Backup، نسخه خارج از سایت و بازیابی آزمایشی بررسی شوند. Replication نیز به‌تنهایی جایگزین Backup نیست.

• امنیت و کنترل دسترسی

امنیت هیچ‌یک از این دو پلتفرم بدون پیکربندی صحیح، Patch Management و کنترل دسترسی مناسب تضمین نمی‌شود.
ESXi قابلیت‌هایی مانند Secure Boot ،TPM و Lockdown Mode را ارائه می‌دهد و VMware vSphere نیز از RBAC، کنترل دسترسی متمرکز و رمزنگاری ماشین‌های مجازی پشتیبانی می‌کند. امنیت نهایی به تنظیم صحیح ESXi ،vCenter، شبکه مدیریت و چرخه نصب Patchها وابسته است. Hyper-V از قابلیت‌های امنیتی Windows Server ،Active Directory ،Secure Boot و Shielded VM بهره می‌برد. Shielded VM برای محافظت از ماشین مجازی در برابر دسترسی غیرمجاز مدیران زیرساخت طراحی شده است.
در هر دو پلتفرم، جداسازی شبکه مدیریت، اصل حداقل دسترسی، احراز هویت چندمرحله‌ای، Hardening و مانیتورینگ مستمر اهمیت دارند.

• هزینه و مدل لایسنس

Hyper-V به‌عنوان یک Role در Windows Server ارائه می‌شود؛ اما این موضوع به معنای رایگان‌بودن زیرساخت نیست. هزینه آن به Edition، تعداد Coreها، حقوق اجرای ماشین‌های مجازی Windows، ابزارهای مدیریت، Backup و پشتیبانی وابسته است. نسخه‌های Standard و Datacenter نیز حقوق مجازی‌سازی متفاوتی دارند. راهنمای رسمی لایسنس Windows Server 
در VMware vSphere، هزینه به بسته انتخابی، تعداد Coreهای فیزیکی، مدت Subscription و قابلیت‌های موردنیاز بستگی دارد. در VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation، ظرفیت اشتراک براساس مجموع Coreهای فیزیکی Hostهای تحت پوشش محاسبه می‌شود. راهنمای شمارش Coreهای VMware 
مقایسه هزینه باید براساس TCO سه تا پنج‌ساله انجام شود و هزینه مهاجرت، آموزش، Downtime، نیروی متخصص، ابزارهای مکمل و پشتیبانی را نیز پوشش دهد.

• عملکرد و بهره‌وری منابع

بدون Benchmark نمی‌توان ادعا کرد که VMware ESXi یا Microsoft Hyper-V در تمام شرایط عملکرد بهتری دارد. نتیجه به سخت‌افزار، Firmware ،Driver ،Storage ،Network، تنظیمات Hypervisor و نوع Workload وابسته است.
یک آزمایش منصفانه باید با سخت‌افزار و Workload مشابه انجام شود و شاخص‌هایی مانند Latency ،IOPS، مصرف CPU و RAM، عملکرد شبکه، زمان Migration، سرعت Backup و Restore و رفتار Cluster هنگام خرابی را اندازه‌گیری کند.
Benchmarkهای عمومی اینترنتی جای Proof of Concept در زیرساخت واقعی سازمان را نمی‌گیرند.